ย้อนหลังไปเมื่อปี พ.ศ.2540 เมื่อกัปตันออสวัลโด อาชีพนักบินอิสระ เป็นสุริยาจารย์คนสุดท้ายของชนเผ่าอินคา สามีของดิฉัน แพรวรรณ์ วิทย์ประเสริฐกุล เสียชีวิตลง ทิ้งเอกสารที่เขียนด้วยภาษาอิตาเลี่ยน และดิฉันได้นำมันมาแปลเป็นภาษาไทย พิมพ์เป็นหนังสือชื่อ “ความลับของชนเผ่าอินคา” นอกจากคำพยากรณ์ที่เห็นว่า จะเป็นความจริง คือ ความเป็นมนุษย์จะหมดสิ้นในปีค.ศ. 2106 เป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก แต่สิ่งที่ทำให้มีความหวังขึ้นมา เมื่อทราบว่า ชนเผ่าอินคาค้นพบความลับทางปัญญาว่า เชาวน์ปัญญาของมนุษย์อยุ่ที่ไหน จึงได้นำฐานความรู้นี้มาทำการวิจัยและการทดลองในห้องเรียนโดยสร้างกระบวนการเรียนการสอนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด บางคนเห็นความเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ครั้งแรกที่เรียน นักเรียนมีพัฒนาการทั้งวิธีคิด ท่าที บุคลิกภาพ พฤติกรรม ความกล้า การตัดสินใจที่ชัดเจนขึ้น แบบก้าวกระโดด เป็นการเรียนที่เพิ่มศักยภาพ มีพลังขับเคลื่อนตนเอง มีความรับผิดชอบดีขึ้น นักเรียนหลายคนที่ปกติเรียนเพียงไม่กี่ครั้งในภาคการเรียนนั้นก็สอบได้ที่ 1 นักเรียนบางคนสมาธิสั้น ก็สอบได้ที่ 1 เด็กไปพบจิตแพทย์ ลงความเห็นว่า เด็กอยู่ในเกณฑ์ Slow Learner สามเดือน เรียน 12 ครั้งก็สอบได้ที่ 2 และในเทอมถัดมาก็สอบได้ที่ 1

เรื่องราวความสำเร็จที่มีมากกว่า 6 ปี หลังจากนั้นก็ได้เกิดปัญญหาโรคระบาดโควิด-19 จึงหยุดการสอนหลายปีจนกระทั่ง ได้นำความรู้นี้มาพัฒนาสามเณร ให้เกิดความตระหนัก ตื่นรู้และเกิดพัฒนาการที่ดีขึ้น ในการเรียนศึกษาธรรมะ
อย่างไรก็ดี จะเห็นได้ว่า การเรียนการสอนแบบนี้จะต้องทำกันอย่างต่อเนื่องอย่างมีวิสัยทัศน์ ทัศนคติใหม่ เพื่อสร้างอุปนิสัยใหม่ จึงจะประสพความสำเร็จในชีวิต การศึกษา ค้นพบตนเองพบอาชีพการงานที่ชอบ